Eigenlijk verbluffend. Ik kom al 35 jaar in Parijs, maar nog nooit was ik op een van de stoeltjes rond een vijver gaan zitten. Overal waar vijvers zijn in die stad, in het Jardin du Luxembourg, in de Tuilerieën, in het Parc Monceau en op nog veel meer plaatsen staan zware ijzeren stoelen voor algemeen gebruik. En nu zat ik eindelijk op zo’n ding en keek naar het klaterende water van de fontein in het park van het Palais Royal. Een uiterst diepzinnige bezigheid. Franse filosofen, die lui die van die paginalange zinnen maken, zitten vast dagenlang op deze stoeltjes. Ik concentreerde me op één straal, die halverwege zijn boog het zonlicht ving. Als ik de druppels niet volgde, maar er quasi dwars doorheen keek, richting ‘waartoe zijn wij op aarde’, regenden ze tot streepjes puur zilver, hagelslagjes blinkend hemellicht.

Het giet. Het klettert. Volgens de Fransen hier regent het dan ‘touwen’, waar wij het op pijpenstelen houden en de Engelsen op katten en honden. Boeren blij, ik niet. Vijf weken droog weer in de Provence, Piemonte en Bourgogne hebben me geen greintje tolerantie gegeven. Wel is de streek nu extra Bourgondisch door de slakken die overal te voorschijn komen. Grote, vette, dikke naaktslakken, lang en roodbruin, kleine slakjes met mooie gele en bruine streepjes op hun huis, blakende wijngaardslakken met hun forse beige appartementen op hun rug. Buurman Claude verzamelt ze, ik heb het al eens verteld, maar ik sta hun vochtige gang niet in de weg. Althans niet culinair. Tuintechnische bezwaren tegen hun aanwezigheid zijn er echter wel en dus werpen we vooral de naakte exemplaren – die zijn het vraatzuchtigst – krachtig weg in onbewoonde richting.

Tja, de Keuringsdienst van Waren. Marcus Huibers vond het leuk, de uitzending over gamba’s en garnalen, maar ik werd er kriegelig van. Het gedoe rond de naamgeving valt best uit te leggen, maar ze kozen er juist voor om mensen in beeld te brengen die dat niet konden. Theater. Vermaak.

Het gaat om twee groepen zeebeesten: kreeften en garnalen. Garnalen zijn er van onzichtbaar klein tot afmeting peuterarm. Grote heten gamba’s in Italië, en die naam hebben we overgenomen.

Mijn sombere optelling van de ‘literaire’ voedingsgewoonten van speurders, vorige week, leidde tot heel wat reacties die mij over grenzen en Alpen heen bereikten middels het internet. Of ik Donna Leon en haar commissario Brunetti niet kende, Andrea Camilleri en diens commissario Montalbano? Jawel. Was ik even vergeten. Had ik niet mee, in de boekentas. Inderdaad, voor deze Italianen – Italianen! – is eten een hoeksteen van het bestaan. En ik kreeg nog een tip, om eens op zoek te gaan naar de boeken van Jean-Claude Izzo, wiens hoofdpersoon Fabio Montale in Marseille zelfgevangen vis bakt als de boeven hem de ruimte laten.

Met mij gaat het goed. En met mijn vrouw en dochter ook. Dus vergeet dat literaire boek van mij maar. Geen inspiratie. Ik zit op een campinkje bij Barolo, Piemonte, het weer is prachtig, het eten fantastisch en de wijn puik. Ik lees de ene ‘literaire thriller’ na de andere en ben er helemaal achter: literair is het als niet alleen de slachtoffers van de misdaden het moeilijk hebben, maar vooral ook de speurders. Zij kunnen niet slapen, hebben een drank-, hart-, rook-, gehoor- of sexueel probleem, hun zonen zijn aan de drugs, dochters willen hun vader niet zien en collega’s en leidinggevenden zijn stuk voor stuk corrupt of slap of incompetent. De speurder is steevast gescheiden en doet halfslachtige pogingen om iemand te versieren, wat al even steevast op niks uitdraait. Vervolgens vreten ze zich door het speurderige leven heen met hamburgers en diepvriespizza’s.

Kijk, daar deinzen de Fransen dan niet voor terug hè. Het moet een miljardenproject geweest zijn, maar daar heb je dan ook wat voor. Het is hartstikke gezellig in Castellane, bij het Point Sublime, op de wegen en de wandelpaden. En reken maar dat er wat verdiend wordt, in de horeca en op de campings. Zeker aan de Nederlanders; de gele nummerborden zijn overal. Eigenlijk hoor je niks anders dan Hollands op de markt en in de straatjes. Abseilen, raften, bungeejumpen, allemaal hartstikke gezellig met landgenoten. Maar sjongejongejonge, hoe leg je zo’n landschap aan? Zo’n kloof, hoe heet dat, ‘gorge’, en dan die bergen en kliffen eromheen. En net echt hoor, ik zweer het. Met een reëel riviertje op de bodem hè, de Verdon. Dat moet er al geweest zijn, dat kan niet anders. Misschien dat het allemaal onderdeel was van dat gedoe met elektriciteit uit waterkracht. Doen ze goed, de Fransen. Dammen aanleggen, en dan meteen maar zo’n toeristenattractie erbij. Win win, gagné gagné.

Zo is de vakantie dan weer begonnen. En het was weer erg gezellig, op de snelweg. Met z’n allen de grens over, met z’n allen tanken, met z’n allen naar de wc. Maar wij konden tenminste lekker langs alle caravans, campingcars en auto’s met aanhangers rossen. Helemaal naar de Bourgogne, waar de Volkskrant natuurlijk helemaal niet op de dag zelf in de winkels ligt. Te ver van de drukkerij in Nederland, te ver van die in Marseille. Online kan ik lezen hoe de overwonnenen in triomf over de Amsterdamse grachten worden gevaren, maar het interesseert me niks meer. Hier in de Tonnerrois verengt mijn blik zich ernstig. Er blijven nog slechts twee focuspunten over: hoe reduceren we de jungle van ongewenste plantengroei om het huis, en wat eten we vanavond.

Port heeft iets paradoxaals. Het is een wijn die geboren wordt in bijkans woestijnachtige omstandigheden, in blikkerende hitte en schroeiende droogte, om vervolgens tot zijn recht te komen in de natte, koele herfst en gure winter. Open haarden, dikke truien, lang gerijpte kaas en dito vrienden, dat werk. Geen wonder dus dat de Portugezen zelf nauwelijks port drinken. Port is een malle uitvinding voor de export, een ‘u vraagt en wij draaien’ om de Britten van voorbije eeuwen tijdens herfst en winter een slokje gebotteld zonnevuur te bieden. Tot begin 20^ste eeuw werd zoete wijn hoger gewaardeerd dan droge, en dus werd het zoet. Omdat wijn met veel alcohol transport goed doorstond, bedacht men dat het aardig was brandewijn aan de half vergiste most toe te voegen. Dan stopte de fermentatie en hield je lekker veel onvergiste druivensuikers over.

Nee, het is geen woensdag.  Ik vervang Sylvia Witteman die intercontinentaal verhuist. Zoiets walst verpletterend over alles heen, zelfs over de Volkskeuken. En dat terwijl ik culinair ontspannen wederkeerde uit een van de toeristische helleoorden van Europa, Rimini. Ja, het klinkt wat paradoxaal, maar zo is het wel. Ik was uitgenodigd om er de Notte Rosa te vieren, de Roze Nacht, een vijf jaar geleden door een lokale marketingman bedacht evenement als ‘hommage aan de vrouw’. Dat de rest van Europa bij roze heel andere associaties heeft, deed er niet toe. Of hij wist het echt niet. Kan hoor, in Italië.

In het kader van de Algemene Berichtgeving over Visfilering hier bij uitzondering een bijdrage van onze eigen Volkskoker Marcus Huibers:

Leuk hoor, dat kopen op de klok van de Scheveningse visafslag waar collega Kleyn het gisteren over had. Maar wat hij er niet bij schrijft is dat dat bieden nog verdomd lastig is.

Ik persoonlijk bakte er helemaal niks van. Bij het eerste kistje tarbot dat voorbij kwam was ik zo nerveus dat ik veel te vroeg op het knopje drukte, waardoor wij het spul voor veel te veel geld aftikten, tot grote hilariteit van visfileerkoning Arie Kuijt, en nog veel grotere hilariteit van de andere handelaren in de tochtige hal, een soort collegezaal voor het ruigere type. Bij het volgende kistje drukte ik vooral veel te luidruchtig, waardoor ik mij volledig in de kaarten liet kijken, en het nog eens 230 kilo tarbot duurde voordat de afslagmaffia mij weer eens aan de beurt liet komen.

Geen tarbot zo bont, of er zit wel een vlekje aan! Hoewel, niks hoor. Heel veel tarbotten hebben geen vlekje. En als ze hem wel hebben, betalen de handelaren er minder voor. Veel minder.

De Volkskeuken is in de personen van Marcus Huibers en mijzelf naar de Scheveningse visafslag getogen, op uitnodiging van de visfileerkoning van Nederland, Arie Kuijt. De man fileert er oplos, geeft cursussen aan vakman en amateur en exibitioneert zijn kunsten zelfs op het internet (www.visfileren.nl). Nu gaan wij ook een beetje oefenen met het scheiden van vissen en hun frame, en Arie bedacht dat het aardig zou zijn als we de slachtoffers zelf konden afklokken, of hoe je dat ook noemt.

Het laatste Volkskrant Weekendrecept van het seizoen, maar ook van het jaar! Na de zomer maken we een heel andere rubriek in het VK-magazine. Daarin gaat het om het bespreken van boeken. Nu dan nog een echt zomers recept, voor gegrilde vis met pastis. Erbij onze eigen Opperdoezertjes. Morgen de wijnsuggestie.

Trouwe lezertjes zaten er al op te wachten: waar blijven Onno’s erwtjes? Elk jaar, in de tweede helft van juni, geef ik mijn vaste preek over de zegeningen van de verse doperwt. Waarom wel gejuichd over de asperges en niet over onze fijne kleine groenknikkertjes? Nou ja, knikkertjes, het zijn juist de Spaanse die dik en rond en grof zijn. Hopelijk kunnen we weer aan Hollandse komen die iets eerder in hun rijping zijn geplukt, zodat ze dat tere hebben, dat ragfijne, dat tintelende dat al het veel te jonge in de mond teweegbrengt. Mocht u zuiglam en speenvarken, piepkuikens en kalfsvlees afwijzen, kunt u het toch een keer meemaken.

Nee, geen Zuid-Afrika op deze plek vandaag. Geen vuvuzela’s, geen nabespreking van de 2-0. Dat doet u maar in uw eigen tijd. Wij gaan het hier eens hebben over de formatie, en wel van een zomerse stoofpot. Contradictio in terminis? Welnee. Door het tijdelijk afwezig zijn van de opwarming van de planeet - Al Gore scheidt van zijn vrouw en kijk eens wat er van komt - zitten wij zonder barbecueweer. En natuurlijk associeer ik stoere, hartverwarmende, gulle stoofpotten ook eerder met bijtende kou, novemberstormen en stille januariavonden. Maar dan ken je de Catalaanse nog niet.