Eigenlijk verbluffend. Ik kom al 35 jaar in Parijs, maar nog nooit was ik op een van de stoeltjes rond een vijver gaan zitten. Overal waar vijvers zijn in die stad, in het Jardin du Luxembourg, in de Tuilerieën, in het Parc Monceau en op nog veel meer plaatsen staan zware ijzeren stoelen voor algemeen gebruik. En nu zat ik eindelijk op zo’n ding en keek naar het klaterende water van de fontein in het park van het Palais Royal. Een uiterst diepzinnige bezigheid. Franse filosofen, die lui die van die paginalange zinnen maken, zitten vast dagenlang op deze stoeltjes. Ik concentreerde me op één straal, die halverwege zijn boog het zonlicht ving. Als ik de druppels niet volgde, maar er quasi dwars doorheen keek, richting ‘waartoe zijn wij op aarde’, regenden ze tot streepjes puur zilver, hagelslagjes blinkend hemellicht.

Het giet. Het klettert. Volgens de Fransen hier regent het dan ‘touwen’, waar wij het op pijpenstelen houden en de Engelsen op katten en honden. Boeren blij, ik niet. Vijf weken droog weer in de Provence, Piemonte en Bourgogne hebben me geen greintje tolerantie gegeven. Wel is de streek nu extra Bourgondisch door de slakken die overal te voorschijn komen. Grote, vette, dikke naaktslakken, lang en roodbruin, kleine slakjes met mooie gele en bruine streepjes op hun huis, blakende wijngaardslakken met hun forse beige appartementen op hun rug. Buurman Claude verzamelt ze, ik heb het al eens verteld, maar ik sta hun vochtige gang niet in de weg. Althans niet culinair. Tuintechnische bezwaren tegen hun aanwezigheid zijn er echter wel en dus werpen we vooral de naakte exemplaren – die zijn het vraatzuchtigst – krachtig weg in onbewoonde richting.

Met mij gaat het goed. En met mijn vrouw en dochter ook. Dus vergeet dat literaire boek van mij maar. Geen inspiratie. Ik zit op een campinkje bij Barolo, Piemonte, het weer is prachtig, het eten fantastisch en de wijn puik. Ik lees de ene ‘literaire thriller’ na de andere en ben er helemaal achter: literair is het als niet alleen de slachtoffers van de misdaden het moeilijk hebben, maar vooral ook de speurders. Zij kunnen niet slapen, hebben een drank-, hart-, rook-, gehoor- of sexueel probleem, hun zonen zijn aan de drugs, dochters willen hun vader niet zien en collega’s en leidinggevenden zijn stuk voor stuk corrupt of slap of incompetent. De speurder is steevast gescheiden en doet halfslachtige pogingen om iemand te versieren, wat al even steevast op niks uitdraait. Vervolgens vreten ze zich door het speurderige leven heen met hamburgers en diepvriespizza’s.

Moussaka. Uit een pak. Het kan niet anders: dat is het enige wat Nederlanders met aubergines doen, ze kopen en bereiden omdat dat van Knorr moet, ‘snijd de aubergines in dunne plakken en bak ze’. Of ‘gril ze’, weet ik veel, ik heb zo’n pak niet in huis en dat houd ik zo. Ik heb me al eens eerder verbaasd over de brede verkrijgbaarheid van aubergines in de supermarkten en groentewinkels. Ja, ook in buurten waar geen mediterrane medeburger te bekennen is. Want die weten wel wat ze ermee moeten.

Wat houden we toch van zuur, met zijn allen! Wijn is zuur - ja, echt, alle wijn is zuur, ook de zoete, ook de lekkere - en azijn natuurlijk. Citroen is zuur, limoen, net als tamarinde en soemak en karnemelk en yoghurt en crème fraîche. Soms een beetje, soms heel flink, maar zuur is het. En we gebruiken het allemaal in het eten.

Geen krant vandaag, en dus geen Volkskeuken. Maar dat wil ik hier niet als consequentie nemen. Daarom een vrolijk voorgerechtje als knipoog naar de lente die er niet is - althans niet in Bourgogne, waar ik op dit moment zit.

Vandaag een recept voor risotto met asperges, waarbij de rauw gesneden topjes een fris accent geven. Rauwe asperges zijn heerlijk!

Han Hidalgo, het brein achter de website Biercuisine, stuurt me een smakelijk recept als reactie op mijn geitenkaasje met olijfolie.