Pasta, ah, pasta, wat een zegen is dat toch voor de lekkerbekkende mens! Desondanks schijnen er lieden te zijn die er niet van houden. Vreemd. Misschien snappen die het niet. Of zou het niet lekker vinden aan de malle pastagewoontes van de Nederlanders liggen? Wij denken bijvoorbeeld dat we pasta eten zoals de Italianen dat doen, maar dat is niet zo. Italianen eten geen lange pasta met een vork en een lepel. Een lepel gebruiken is not done. Maar nee, dat heeft met de smaak niks te maken. Belangrijker is dat Italianen pasta en saus nooit apart serveren. Ze mengen in de pan. Waarom? Omdat het daardoor lekkerder wordt. Tijdens het omscheppen, strascinare, zuigt de pasta iets van de saus op, gaat er een verbond mee aan. La pasta strascianata, dat smaakt, dat hapt, dat zindert bij elke mondvol achter je kiezen, danst de tarantella op de tong, schiet vuurwerk af tegen je gehemelte. Heel wat anders dan zo’n kluwen bleek plakkend touwwerk op tafel met daarnaast een emmer vol rode prut.
Dus doe jezelf een genoegen en meng de pasta in de keuken. Hou er dan wel rekening mee dat het vocht dat opgezogen wordt ergens vandaan moet komen. Vooral roomsauzen worden gauw droog. Vandaar je voor het afgieten een kop kookwater apart houdt, waarvan je bij het mengen naar behoeven wat toevoegt.
En er is één pastagerecht waar het mengen niets oplevert, omdat olie en water elkaar afstoten: spaghetti olio, aglio e peperoncino. Maar het is wel een klassiekertje hoor, echt een gerecht waar je Italië op zijn best proeft, mits, en ik zeg mits! je op zijn Italiaans te werk gaat: zeer goede olie gebruiken, dito pasta (ook bij spaghetti maakt het uit of je een serieus merk neemt of een onduidelijke prijskraker), en de pasta meteen eten.
Kook de pasta al dente in water met een grote hand zout. Bak de knoflook met de peper zachtjes in 3 eetlepels olie tot de knoflook goudbruin kleurt. Verwijder knoflook en peper. Giet de pasta af en meng met de verhitte en de resterende olie . Eet.
RSS feed Commentaar
