Onlangs las ik weer – geen idee meer waar, trouwens – over ons malle financiële gedrag. Dat we vijf euro meer of minder voor een broek van 120 euro niet belangrijk vinden, maar doodvallen over een euro als het over schoenveters gaat, of broccoli. In de jaren zeventig werkte ik op zaterdagen bij een zeer gespecialiseerde fotowinkel. Daar kwam een keer iemand binnen die een zeldzaam piefje nodig had. ‘Stad en land heb ik ervoor afgelopen!’ riep hij. Maar toen hij hoorde dat het zeven gulden kostte hoefde het niet meer. Blijkbaar hebben wij een volautomatische kostenbeoordelaar aan boord, een zelflerend mechaniek dat in de loop van de jaren vanzelf is geprogrammeerd. Na de omschakeling op de euro was hij een tijd van slag, maar nu werkt hij weer perfect. Ik stel echter voor om hem een keer uit te schakelen. Dat levert aardige resultaten op, zeker bij wijn.
Een karaf huiswijn in een pizzeria kost al meer dan de meesten van ons ooit voor een fles in de winkel betalen. En u hebt ook vast wel eens 25 of 30 euro voor wijn op uw restaurantrekening zien staan.
Doe daarom eens gek en koop een fles wijn voor het bedrag dat u betaalt als u uit eten gaat. Kies de streek of de soort waar u van houdt en zoek in die categorie iets duurs. Zal je eens wat beleven. Want niemand heeft een cursus nodig om bijzondere wijn van gewone te onderscheiden.
Varkenskarbonaadjes met shiitake en port: haal de steeltjes van de paddestoelen en snijd grote in tweeën. Zout de karbonaadjes en bak ze in wat olie op halfhoog vuur, samen met de tijm en de knoflook. In totaal is 7 minuten genoeg, maar verwijder de knoflook als hij bruin wordt. Bak de shiitakes simultaan in wat olie. Voeg zout toe. Haal het vlees uit de pan. Blus de pan met de port, laat bruisen en doe de paddestoelen en de boter erbij. Meng en breng op smaak met zout en peper. Leg het vlees terug en serveer, met een stevige rode wijn.
En daar zijn ze dan: de covers van Kleyns Columns en Kleyns Basics. Ze vormen een tweelinguitgave, in de hoop dat iedereen begrijpt dat ze mijn jin en jang zijn, mijn Héloise en Abelard, mijn peper en zout, en dat je culinaire leven niet compleet is zonder ze allebei op je nachtkastje te hebben.
RSS feed Commentaar
