Van de barbecue: Asturische biefstuk met blauwe kaas
Zaterdag 27 Juni 2009 00:00
Een hand, met fles, hoog uitgestrekt naar het plafond, de andere, met een breed limonadeglas, helemaal beneden. En trrrrt, daar klatert de cider naar omlaag. In het glas en ernaast; juist daarom vindt de handeling plaats in een op maat gezaagd opvangtonnetje. Meer dan een bodempje krijg ik niet, maar ik mag weer terugkomen voor meer. Zo wordt in Asturië, Noord-Spanje, sidra gedronken. Zuur is hij, droog en verfrissend, een dorstlesser van jewelste. Heel anders dan de ciders uit Frankrijk, Engeland, Argentinië, Canada en Rusland die ik proef op Sicer, een ciderbeurs in Gijón, Asturië.
Cider blijkt reuze divers, fris, zoetzuur, bitter, dun, flauw, krachtig. Ik val nog het meest voor de tannineuze, stoere ciders van Sheppy’s uit Somerset en Melenig uit Bretagne. Maar ja, niet te krijgen, bij ons. En of ik daar nou eerlijk gezegd veel aan mis… Zelfs goede cider valt toch meer in de hoek van het bier dan van de wijn. En ik ben een wijndrinker - maar dat wist u al.
Van de vier dagen die ik in Asturië ben, is het drie dagen grijs, met 18 graden, terwijl in Madrid 34 bijgeschreven wordt. Geen wonder dat ze alleen appels hebben. Op de enige dag met zon rijd ik met een huurauto de bergen in, richting Picos de Europa. Dal in, dal uit, kronkelend langs tamme kastanjes en hazelaars. Het is dat er bij de huizen palmen staan, anders zou ik me in Noord-Europa wanen. Maar mooi is het, aardverschuivend mooi. Boven op een pas grazen op hekloze weiden slanke, bebelde koeien. Hier komt de Cabrales vandaan, een intense blauwschimmelkaas die je naar adem doet happen. Roquefort is er niks bij. In een restaurantje bij een rivier eet ik een solomillo al Cabrales, ossenhaas met kaassaus. Een aanbevelertje.
Prak de kaas met de boter tot een crème, en meng er dan de brandy en de room door. Zout hoeft zeker niet, de kaas heeft genoeg, en peper lijkt me ook ontzettend overbodig. Bak de biefstuk in de pan of op de barbecue. De saus kan lichtjes opgewarmd worden, gewoon, in een steelpannetje op het rooster, maar het hoeft niet eens. En cider erbij? Mwah. Liever een kanon van een Rioja of Ribera del Duero, crianza of reserva.
En daar zijn ze dan: de covers van Kleyns Columns en Kleyns Basics. Ze vormen een tweelinguitgave, in de hoop dat iedereen begrijpt dat ze mijn jin en jang zijn, mijn Héloise en Abelard, mijn peper en zout, en dat je culinaire leven niet compleet is zonder ze allebei op je nachtkastje te hebben.
RSS feed Commentaar
