Hebt u al eens gezwommen in olijfolie? Nee, ik ook niet hoor. Maar de gemiddelde Spaanse aardappel weet niet beter. En hij wordt er vreselijk lekker van. Kijk, elk land heeft zo zijn eigen kooktechnieken. Uit kookboeken, al bevatten ze 1080 recepten, leer je die doorgaans niet. Dat geldt zeker voor Spanje. Alleen door er veel te eten en, nog beter, door koks en thuiskoks op hun vingers te kijken, zag ik hoe je Spaans eten Spaans laat smaken. Liters gezonde olijfolie, die doen het. Spanjaarden garen allerlei zaken, en dan vooral aardappels, in olie op nogal lage temperatuur. U hebt ze vast wel eens gehad, aan de Costa Brava of de Costa del Sol, die dunne schijfjes naast of achter een vis of een stuk vlees, goudgeel, smeltend van binnen en met net dat zoet roestige randje goudbruin dat voor textuur zorgt, dat je met je tong langs je verhemelte achterna kunt zitten, tikkertje spelend met zoet en smeuïg en knisperig en zout.
Veel olie en een lage temperatuur: dat wordt dus geen bakken, maar konfijten. Na de garing wordt de meeste olie weer weggehaald om opnieuw gebruikt te worden, een andere keer. Natuurlijk, je krijgt vettigheid binnen. Maar die vettigheid is door zijn aard – olijfolie – en door de bescheiden verhitting niet ongezond. Het is me dan ook een voorrecht en een genoegen deze woensdag mijn gesmeerde heilsboodschap uit Spanje te mogen verkondigen: aardappels op zijn Spaans moet je gemaakt hebben!
Schil de aardappels en snijd ze aan dunne plakken. Breng een pan water met een grote hand zout – jawel - aan de kook. Doe er de aardappels in, laat weer aan de kook komen en tel 2 minuten. Giet grondig af. Meng de aardappels met de olie in een grote ovenschaal, zodat ze niet te dik op elkaar liggen; ze moeten onder de olie staan. Zet 1 uur in een oven op 140 graden; dek af met alufolie als het gaat kleuren. Lepel daarna de meeste olie weg; zeef hem en bewaar voor iets anders. Zet de schaal met aardappels nu of een poos later nog 10 minuten in de oven op 220 graden.
En daar zijn ze dan: de covers van Kleyns Columns en Kleyns Basics. Ze vormen een tweelinguitgave, in de hoop dat iedereen begrijpt dat ze mijn jin en jang zijn, mijn Héloise en Abelard, mijn peper en zout, en dat je culinaire leven niet compleet is zonder ze allebei op je nachtkastje te hebben.
RSS feed Commentaar
