Prachtig zijn ze, rode bessen. Houd ze maar eens tegen het licht, zo’n lang trosje, zo’n steeltje waar ze langs naar beneden buitelen, of net niet dan, elk pareltje zo transparant rood als de plastic poppenserviesjes uit de jaren zestig. Ik heb iets met rode bessen, net als veel mensen blijkbaar, want ze worden maar verkocht. Terwijl massa’s anderen ze toch echt te zuur vinden. Mijn moeder schepte ze om met suiker en liet ze staan tot de bessen stuk gingen en het sap met het zoet samenging. Maar nog steeds waren ze dan zinderend zuur. Lekker. Vandaar dat ik afgelopen zondag besloot een bessentaart te bakken. Gek, maar dat is allesbehalve standaard, als ik zo mijn kookboeken en het internet bekijk. Althans, de taart die ik wou maken, open, met een likkebaardende laag rood, hotsebotsende bessen als blikvangers, niet lagen schuim of crème of deeg waaronder je dan iets mag bevroeden. En dus ging ik zelf maar aan de slag.
Dat lukte uitstekend, wat mij betreft, alleen zat er bij de gasten en mijn gezin slechts ene die mijn voorliefde voor zuur deelde. Wij tweeën smolten van geluk, de anderen kregen van die suunige mondjes. Terwijl er in dit recept bepaald niet op de suiker bespaard wordt:
Doe de bloem, eieren, boter, suiker en het zout in een keukenmachine en draai snel tot een kruimelig deeg (of snijd de boter met twee tafelmessen door de andere ingrediënten heen). Kneed het kort door en maak een bal. Pak hem in folie en leg hem een uur in de koelkast.
Ris de bessen en schep ze om met 100 gram suiker. Zet weg; koel hoeft niet.
Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet een taartvorm van 24-28 cm doorsnee in en verdeel het deeg erover. Maak een randje. Leg er een passend stuk bakpapier in en vul de taart met droge bonen of kikkererwten of een andere ‘blinde vulling’. Bak de taart 10 minuten.
Maak in die tijd crème: klop 2 eetlepels bloem glad met 1 ei. Roer er dan eerst de 50 gram suiker en daarna de room door.
Verwijder de vulling en het bakpapier. Schenk de crème in de taart en bak hem 5 minuten. Verdeel daarna de bessen over de crème en bak de taart circa 20 minuten.
La dolce vita in Italië! Wie zich tijdens de vakantie onderdompelt in alles wat het leven in het zonnige zuiden zo mooi maakt, komt een beetje katerig terug in ons kikkerlandje. Toch hóeft dat niet. Ook hier kun je 365 dagen per jaar mediterraan genieten; als je tenminste de leuke adresjes weet. Je vindt ze vanaf nu allemaal in Italië binnen handbereik.
RSS feed Commentaar
