Waarom deze rosé? Allereerst omdat het rosétijd is. Maar ja, dan moet zo’n wijn wel passen bij de vis met zijn anijssmaak van gisteren. Een beetje pit hebben, naast al dat zonnige roze gebloos. En dan weer niet zo’n hupsakeeig zuurtjesaroma en verstopte zoetjes, want dat hoort allerminst bij het Zuid-Franse zomergevoel, bij stoppelig geschroeide heuvels en wilde venkel...

In de Côtes de Gascogne, Zuidwest-Frankrijk, maken ze heel veel prima wijn. Het bekendst is die van de druivensoorten ugni blanc en colombard, wit, lekker wuft en springerig; perfect voor de zomer. Heisterkamp heeft een lekkere van Domaine Ventenac, voor 6,29, maar er bestaan nog veel goedkopere, vaak als huiswijn van supermarkten. Bij de haringssalade uit het Volkskrant Weekendmenu van vandaag hebben we echter iets anders nodig. Iets met meer body.

Ergens west van Valladolid ligt een wijngebiedje waar ze alweer een jaar of tien geleden het perfecte antwoord formuleerden op Spanjes vraag naar een betaalbare frisse witte wijn bij zo ongeveer alles. Spanje had nu eenmaal geen grote traditie in wit, maar na de uitvinding van de gekoelde vergisting kon daar wat aan gedaan worden. Inmiddels is Rueda een magisch woord geworden. In veel bars in Spanje is ‘vino blanco’ een onduidelijke, matige, geel geoxideerde wijn, maar zeg ‘Rueda’ en er komt iets lekkers uit een fles...

Vaak vind ik merlots uit overzeese landen een tikkeltje te ‘bruin’ smaken, te ingepakt, te weinig fris. Net zo’n probleem heb ik met veel Zuid-Afrikaanse wijnen; die vind ik naar autobanden en rook ruiken. Opgeteld zou een merlot uit Zuid-Afrika voor mij een vineuze nachtmerrie moeten zijn. En toen kwam deze van Swartland Winery aanhuppelen. Fris rood fruit, lekker veel sap, bessen, maar wel met genoeg volheid.