Zeer zeker.

ik ga het vanavond proberen en breng het dan als hoofdgerecht op wat pasta.Wordt vervolgd!!

Dank voor de complimenten en de kritische noten. Hoeveelheid is ruim als je het opdient zoals op de foto, klopt. Ik heb hem meteen iets aangepast, hoewel niet gehalveerd. Ik krijg ook nog wel eens kritiek van ouders met pubers omdat mijn porties te krap blijken… Kokosmelk moest inderdaad ook daar de kokosroom zijn: aangepast. Dat u de saus te sterk vindt smaken bij de asperges, tja, ik had er geen last van. Minder currypasta nemen. Ik vond juist dat de asperges goed overeind bleven.

Elke woensdag kijk ik uit naar het recept in de Volkskrant en ik volg je blog al jaren.
Telkens verrassend en met uitspattingen in de meest culinaire en literaire zin.
Vandaag met enkele kritische kanttekeningen mijnerzijds.

Met alle respect, voor vier personen aan de royale kant.
Bovendien verdwijnt de asperge in de kakafonie van geuren en smaken.

Als je met de Kerst verkondigt (hilarisch overigens) en (toegepast) om de meest kleine proefhapjes te serveren is dit een compleet hoofdgerecht.
Wij hadden er bijna meer dan genoeg aan.

Over de receptuur, hoe ga ik dit nu netjes zeggen?
Je spreekt over kokosroom, ik lees: schep zo veel mogelijk room die bovenop het blikje drijft eraf.
Vervolgens gaan we de currypasta losroeren met de kokosmelk.
Over melk heb je tot op dit moment niet gesproken en nu komt ineens die melk tevoorschijn.
Voor een gemiddelde leek verrassend en verwarrend.

Toch een heerlijk recept.
Ik zou voor een voorgerecht, de asperge hoeveelheden halveren.
Vier garnalen pp, ook voldoende.
Hoeveelheid saus is perfect.150 ml voor vier.

Chiffonade van limoenblaadjes, hoe fijn gesneden ook, geeft geen prettig mondgevoel.
Ik stel voor, mee laten trekken in de curry. En eruit halen.

Verder prachtige tekst , over jouw moeder en ik denkend aan mijn moeder, uit het katholieke Weert , grootgebracht met asperges en na WO II geëmigreerd naar het Oosten van land. Daar waren haar stadsgenoten
totaal onkundig van het feit dat er nog dergelijke heerlijkheden groeiden op onze Nederlandse aardbodem. Zij vond het de Limburgse aardbodem.
En je hebt gelijk, het begrip seizoensgroenten toegepast op de asperge verdwijnt.
Jammer, jammer, je hebt geen tijd meer om iets te verwelkomen of om ergens afscheid van te nemen.
Laten we die asperge blijven omhelzen in de specifieke tijd die er voor zijn Nederlandse groeiproces voor staat.
Met Sint Jan is het einde verhaal en wachten we op het nieuwe aspergejaar.

Ik type op een ipad, soms erg lastig. Met name nu in een gegeven uitsparing.