| 
Zijn Franse digestieven nou uit of lijkt het maar zo? Cognac en armagnac, nobele stooksels van grote traditie, ze worden zelden nog ingeschonken na een diner. Calvados heeft nog een vleug romantiek, geen idee waarom trouwens, appelen, Normandië?, maar cognac en armagnac leggen het in populariteit compleet af tegen de rokerige distillaten uit Schotland.
Ik ben niet zo’n whiskyman. Doe mij maar een glas Bas-Armagnac XO van Tariquet. Dat zingt en zoemt van herfstige heuvels in Gascogne, van kruimige, oude aarde, van lage stenen stadjes die doemelen in hun eigen geschiedenis.
Armagnac wordt gestookt van malle treurdruifjes, ugni blanc en baco 22a geheten, fameus om de hoge opbrengst per hectare. Schitterend om te zien dat er dan zoiets klaroenstoterigs van kan worden gemaakt als deze Bas-Armagnac.
‘XO’ betekent dat de drank een mengsel is van verschillende oogsten, gerijpt op eikenhout, en dat de jongste van dat stel minstens 6 jaar moet zijn. Tariquet gaat verder en hanteert 15 jaar als de ondergrens! Armagnac wordt ook vaak van een enkele jaargang verkocht, maar dat is weer duurder, en ik vond dit al heel overtuigend. Karamel, sigarenkist, gedroogd fruit en specerijen, er wordt een intrigerend aromaspel opgevoerd als hij het glas in gaat. Heeft slechts een open haard nodig als decor; de stemming komt vanzelf.
Tariquet Bas-Armagnac XO, slijters, circa € 34, 50.
