Wijn

Grappa Nonino

Toen ik te lang geleden door Noord-Griekenland reisde, at ik ergens bij iemand thuis die nog nooit ‘allemachtig prachtig’ had horen zeggen, laat staan het zelf kon uitspreken. Maar spanakopita, de spinazietaart waar het VK-magazine gisteren over schreef (en die nog niet op hun site staat…) was er wel. En erbij kreeg ik tsípouro. Dat heet grappa in Italië, marc in Frankrijk. De Italianen en Fransen beschouwen het als een digestief, en in Italië kwam vroeger bij de rekening de grappafles op tafel, naar eigen goeddunken te consumeren. De Grieken vinden het een aperitief. Anders komt de gezelligheid zo traag op gang.

Tsípouro wordt gestookt van afval. Druivenafval. Als je wijn maakt, pers je op enig moment de druiven uit. Voor witte wijn doe je dat meteen, voor rode wacht je tot er kleur en tannine uit de schillen is geweekt, een week of zo. Maar geperst wordt er. Wat je overhoudt is een hoop druivenrommel, die nog wel lekker vol zit met alcohol. Als je daar nu water doorheen roert krijg je niet iets drinkbaars, maar distilleren kan wel. Het resultaat is een uiterst ruig, ongepolijst drankje van misschien wel 60 of 70 procent alcohol. Waar men dan wat water bij doet.

Het was de familie Nonino in Friuli, Noordoost-Italië, die eind jaren zestig bedacht om het druivenafval zo vers mogelijk te distilleren, in plaats van na weken of maanden, zoals gebruikelijk was. Het kwam de zuiverheid zeer ten goede. Sinds die tijd maakt Nonino fruitige, ‘frisse’ grappa’s die je als elegant kunt bestempelen – voor zover je in staat bent voorbij een procent of 45 te proeven. De top in grappa, prachtig bij spanakopita en bij de espresso. Gall & Gall heeft er enkele vanaf 19,99, Dirck III verkoopt een andere voor hetzelfde bedrag en de hogere gamma vind je bij de wijnvakhandel. De top: Monovitigno Picolit, halve liter voor, jawel, 100 euro.

Vers verschenen: Luilekkerland - 400 jaar koken in Nederland, dat ik samen met dochter Charlotte schreef. We volgden 11 thema's dwars door de historische kookboeken van de Universiteit van Amsterdam, van eind 16e eeuw tot eind 20e. Huiver mee over de ontwikkelingen op groentegebied, bij het bereiden van gevogelte, in de tafelmanieren, bij het gebruik van vet. Grijns net als wij over de fotografie van vroeger of over de soms rammelende receptuur. Luilekkerland is een lekker lezend smulboek waar je wat van opsteekt! Met 62 recepten om ook zelf de historische keuken in te duiken. Klik hier voor meer informatie en om het te bestellen, natuurlijk met onze beider handtekeningen erin!

En als je Luilekkerland aanschaft, wil je ook De grote Kleyn - culinair compendium erbij. Tot het eind van het jaar kost die in plaats van 45 euro slechts € 25.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.