NagerechtenVolkskeuken recepten

Recept Vietnamees bananendessert

Overal ter wereld zitten Chinezen in de restaurantbusiness. Soms, heel soms, koken ze echt Chinees, maar veel vaker koken ze wat de gasten vragen of waar handel in zit. Bij ons werd dat het Chin. Ind. Spec. Rest., maar ook het merendeel van de Japanse restaurants heeft Chinese eigenaars, en sommige Thais ook. In Frankrijk koken de Chinezen Vietnamees. Vietnam, Indochina, is een Franse koloniale erfenis, vandaar. Een doodenkele keer zijn het echte Vietnamezen, maar in Tonnerre, bij Tanh-Tanh, hoeven we niet te twijfelen: het barst er van de papieren draken. Voor de fengshui, laten we zeggen het gunstig beïnvloeden van de sferen in het etablissement, zijn planten en water, liefst met vissen nodig, maar dat mag blijkbaar ook allemaal nep zijn. Voor mij is het verlichte schilderij met schijnbaar echt vallend water in een waterval altijd weer het hoogtepunt.

Een Vietnamees restaurant heeft immer een stel verplichte nummers op het menu. Meest besteld zijn de nems, kleine gefrituurde loempiaatjes van rijstpapier – en daarmee dus afwijkend van wat bij ons als Vietnamese loempia’s op de markt wordt verkocht – die je met verse munt, slabladeren en een heldere dipsaus krijgt. Je pakt elke nem met wat munt in een slablad en doopt hem in de saus. Een kraker, een hit, huiveringwekkend lekker, bijna de reis naar Frankrijk waard.

Verder zijn er altijd varkensvlees met karamel en, echt Frans, exotische bereidingen met kikkerbillen, sint-jakobsschelpen en inktvis. Ook erg Frans: pittigheid wordt vermeden. Behalve bij Tanh-Tanh. Daar zit er waarlijk iets van rode peper in gerechten die ‘pimenté’ worden genoemd.

In toetjes zijn Vietnamezen en Chinezen slecht. Die zijn er in Oost-Azië per slot van rekening niet – er wordt al suiker in veel hartige gerechten. Maar Fransen willen desserts, net als Hollanders trouwens. Dus verzinnen ze maar iets. IJs, of ‘Vietnamese noga’, of, bij Tanh-Tanh, banaan met karamel, kokosmelk en gehakte pinda’s, voor de buitenlanders op het menu omschreven als ‘banana in the toffee, milk of the coconut and the peanut’. De kaart heeft meer van dit soort stijlbloempjes, die het aperitief beslist opvrolijken.

Maak vloeibare karamel: verwarm de suiker met 3 eetlepels water. Stop met roeren als de suiker gaat kleuren. Wacht tot hij goudbruin is en giet er dan 4 eetlepels heet water tegelijk bij. Pas op, het sist enorm en kan spatten. Laat afkoelen.

Giet de karamel in schaaltjes, leg de gepelde banaan erop. Giet de kokosmelk erbij en bekroon met de gehakte pinda’s. Het smaakt minder hatsekidee dan het klinkt!

Banaan met karamel, kokosmelk en pinda’s

Voor personen:

100 gram kristalsuiker

4 bananen

2 dl dunne kokosmelk (onder de dikke room in een blik)

4 eetlepels ongezouten pinda’s, gehakt

Vers verschenen: Luilekkerland - 400 jaar koken in Nederland, dat ik samen met dochter Charlotte schreef. We volgden 11 thema's dwars door de historische kookboeken van de Universiteit van Amsterdam, van eind 16e eeuw tot eind 20e. Huiver mee over de ontwikkelingen op groentegebied, bij het bereiden van gevogelte, in de tafelmanieren, bij het gebruik van vet. Grijns net als wij over de fotografie van vroeger of over de soms rammelende receptuur. Luilekkerland is een lekker lezend smulboek waar je wat van opsteekt! Met 62 recepten om ook zelf de historische keuken in te duiken. Klik hier voor meer informatie en om het te bestellen, natuurlijk met onze beider handtekeningen erin!

En als je Luilekkerland aanschaft, wil je ook De grote Kleyn - culinair compendium erbij. Tot het eind van het jaar kost die in plaats van 45 euro slechts € 25.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.