Het is dood tij in culiland. Nog geen asperges en aardbeien en ander voorjaarsvoedsel, terwijl we de ware winterkost beu zijn. Het is een beetje betrekkelijk natuurlijk, want wie wil koopt wél asperges (Peru, duur, ingevlogen, geen goed idee) en aardbeien (Spanje, duur, smakeloos), terwijl ook de ganse verdere santekraam […]
Zoet in hartig eten? Doodgewoon. In de Nederlandse keuken hebben we veel voorbeelden, van de snee ontbijtkoek in het suddervlees en de appelstroop in het Limburgse zoervlees tot de gebakken appel bij de bloedworst. Heb ik het niet over de banaan of ananas in de zuurkool, laat staan over het […]
Als zelfs Julien Althuisius het erover heeft op de achterpagina van de Volkskrant, kan ik niet achterblijven: de wonderbare herschikking van de geschiedenis van spaghetti alla carbonara, veroorzaakt door Nederland. Maar ook Althuisius blijft nog wat hangen in het hedendaagse Italiaanse dogma van geen room, en wangspek in plaats van […]
Zak biologische wortels gekocht. Winterpenen. Een kilootje, wat vervolgens verbijsterend veel bleek voor een tweepersoonshuishouden met meer seniore eetlust. Eén zo’n Hoornse wortel was al groente voor een dag, en aangezien er wel zeven in de zak zaten werd mijn creatieve culikunst erg aangesproken. Nu hoef je winterpenen niet achter […]
Af en toe zie ik videootjes van mensen die groenten gebruiken om een soort perpetuüm mobile plantarum te maken. Ze snijden groppen romanasla af en zetten de voet in water, waarna er weer nieuwe bladeren uit groeien. Dito met andijvie of lenteui. Ik heb het nog niet getest, ik ben […]
Ik weet het nog zo goed, hoe Johannes van Dam fulmineerde tegen het gebruik van elektrische machinerie om pesto te maken. Dat moest met een vijzel gebeuren! Inmiddels is Italië in de ban van de staafmixer. Ik lees erover, ik zie het op tientallen kookvideootjes. Pasta wordt gesierd door steeds […]
Ach, wat was er veel over te doen: de Italiaanse keuken is tot Unesco Werelderfgoed verklaard! Italianen trots, maar, zoals sommige specialisten zeggen, op de foute dingen. Alberto Grandi, hoogleraar culinaire geschiedenis in Parma, schreef La cucina italiana non esiste, ‘de Italiaanse keuken bestaat niet’, waarin hij betoogt dat hetgeen […]
Voor een Volkskeuken op 30 december heb je als schrijver twee opties: of een last-minute oudejaarsrecept geven, of niet. Aangezien ik vermoed dat je al lang bepaald hebt wat er op tafel komt, koers ik af op hulp voor een of twee januari, als echt alles op is. Voor het […]
Een ‘rijstje’, dat is de liefkozende naam die Italianen geven aan hun gerecht van rondkorrelrijst in nattigheid. Goede risotto is smeuïg, zwemt, kleddert blij door de wijn en bouillon en boter die erin zijn gegaan, die gedrieën een bondje hebben gesloten met het zetmeel dat de rijstkorrels hebben losgelaten. Ervan […]
Catalonië doet prettige dingen met eten. En dan bedoel ik niet dat gedoe op sterrenniveau, maar gewoon bij de mensen thuis en in de gewonere restaurants. Ik ben er al lang niet meer geweest, maar in de prillere jaren van mijn eetschrijverij was ik een grage gast. Ik mocht bijvoorbeeld […]
Ik moest even oefenen op het woord hoor, ‘predetariër’. Het woordenboek liet het afweten, want het gaat om een door drie mannen bedachte term. Voor zichzelf, in hoop op navolging. Predetariërs blijken mensen (die drie stuks vooralsnog) die qua vlees uitsluitend wild eten, maar zich voor de rest strikt veganistisch […]
‘Het gulzige leven van een Michelin-inspecteur’ is de ondertitel van Anoniem aan tafel van Werner Loens, lang de chef van de Beneluxbrigade van dat vreemde visitekaartje van de bandenfabrikant. Het is een vriendelijk boek, eigenlijk een stroom anekdotes, ambachtelijk opgeschreven door ghostwriter Fien Sabbe. Ik dacht allicht terug aan het […]