Er zijn zo van die magische combinaties in kookland. Van die ingrediënten die bij elkaar een winnend team vormen, die het predicaat ‘lekker bij alles’ verdienen. Ui, witte wijn en room bijvoorbeeld. Olijfolie en knoflook. Ui en tijm. Tomaat en basilicum. Limoensap en kokosmelk. Knoflook en sesamolie. En nog veel meer, maar ik heb nu even geen zin om verder te fronsen; ik bleef van de week zomaar hangen bij de ‘odori’, de ui, bleekselderij en wortel die de Italianen hakken en fruiten als start van heel veel gerechten. Het zijn alledrie nogal harde groentes, die bij het snijden weinig gul uit de bus komen. Maar ja, daar ben je mens voor: wij kunnen onze directe behoeften uitstellen om later een dubbele beloning te krijgen. Want kijk! fruit dat stugge trio samen in wat vettigheid en de keuken, je hoofd, je maag en je hart worden vervuld van een rijke blijheid, een aromatisch evangelie dat je nooit zult bereiken met peterselie en andere vluchtigheden. Die pieken te vroeg, die zingen nog voordat ze een kerk zien, die buitelen boven je gerecht als geurende vuurpijlen, maar halen de tafel nooit. Nou ja, tenzij je ze op het laatst toevoegt.

Eigenlijk verbluffend. Ik kom al 35 jaar in Parijs, maar nog nooit was ik op een van de stoeltjes rond een vijver gaan zitten. Overal waar vijvers zijn in die stad, in het Jardin du Luxembourg, in de Tuilerieën, in het Parc Monceau en op nog veel meer plaatsen staan zware ijzeren stoelen voor algemeen gebruik. En nu zat ik eindelijk op zo’n ding en keek naar het klaterende water van de fontein in het park van het Palais Royal. Een uiterst diepzinnige bezigheid. Franse filosofen, die lui die van die paginalange zinnen maken, zitten vast dagenlang op deze stoeltjes. Ik concentreerde me op één straal, die halverwege zijn boog het zonlicht ving. Als ik de druppels niet volgde, maar er quasi dwars doorheen keek, richting ‘waartoe zijn wij op aarde’, regenden ze tot streepjes puur zilver, hagelslagjes blinkend hemellicht.

Tja, de Keuringsdienst van Waren. Marcus Huibers vond het leuk, de uitzending over gamba’s en garnalen, maar ik werd er kriegelig van. Het gedoe rond de naamgeving valt best uit te leggen, maar ze kozen er juist voor om mensen in beeld te brengen die dat niet konden. Theater. Vermaak.

Het gaat om twee groepen zeebeesten: kreeften en garnalen. Garnalen zijn er van onzichtbaar klein tot afmeting peuterarm. Grote heten gamba’s in Italië, en die naam hebben we overgenomen.

Met mij gaat het goed. En met mijn vrouw en dochter ook. Dus vergeet dat literaire boek van mij maar. Geen inspiratie. Ik zit op een campinkje bij Barolo, Piemonte, het weer is prachtig, het eten fantastisch en de wijn puik. Ik lees de ene ‘literaire thriller’ na de andere en ben er helemaal achter: literair is het als niet alleen de slachtoffers van de misdaden het moeilijk hebben, maar vooral ook de speurders. Zij kunnen niet slapen, hebben een drank-, hart-, rook-, gehoor- of sexueel probleem, hun zonen zijn aan de drugs, dochters willen hun vader niet zien en collega’s en leidinggevenden zijn stuk voor stuk corrupt of slap of incompetent. De speurder is steevast gescheiden en doet halfslachtige pogingen om iemand te versieren, wat al even steevast op niks uitdraait. Vervolgens vreten ze zich door het speurderige leven heen met hamburgers en diepvriespizza’s.

Zo is de vakantie dan weer begonnen. En het was weer erg gezellig, op de snelweg. Met z’n allen de grens over, met z’n allen tanken, met z’n allen naar de wc. Maar wij konden tenminste lekker langs alle caravans, campingcars en auto’s met aanhangers rossen. Helemaal naar de Bourgogne, waar de Volkskrant natuurlijk helemaal niet op de dag zelf in de winkels ligt. Te ver van de drukkerij in Nederland, te ver van die in Marseille. Online kan ik lezen hoe de overwonnenen in triomf over de Amsterdamse grachten worden gevaren, maar het interesseert me niks meer. Hier in de Tonnerrois verengt mijn blik zich ernstig. Er blijven nog slechts twee focuspunten over: hoe reduceren we de jungle van ongewenste plantengroei om het huis, en wat eten we vanavond.